میدونم از اینکه منو داری

             تو پوست خودت نمی گنجی  

جز من هیچکلایقت نیست..

         گوش به بانگ خالی دادن......   بازهم دنبال واژه های گنگ بودن .....

             همه جا بی جواب ماندن غمم..... هر طرف ماتمم پا گرفته

       چه ساده ساده شکست دلم....   چه نا جوانمردانه آرزو هایم خاک شد .....

        این آسمان و این اندوه من باش تا آسمان چه می بارد

راستی امشب طولانی ترین شب ساله

 دوستای عزیزم شب یلدای خوبی داشته باشین ...

یگانه

عشق اقيانوس وسيعي است که دو ساحل رابه يکديگر پيوند مي دهد

زندگي بدون عشق بي معني است و خوبي بدون عشق غير ممکن

عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدايي بلند تر خواهد بود

عشق آن است که همه خواسته ها را براي او آرزو کني

عشق گلي است که دو باغبان آن را مي پرورانند

عشق گلي است که در زمين اعتماد مي رويد

عشق يعني ترس از دست دادن تو

پاسخ عشق است سوال هر چه که باشد

وقتي هيچ چيز جز عشق نداشته باشيد آن وقت خواهيد فهميد که عشق براي همه چيز کافيست

زماني که همه چيز افتاده است عشق آن چيزي است که بر پا مي ماند

عشق مثل هوايي است که استشمام مي کنيم آن را نمي بينيم اما هميشه احساس و مصرفش مي کنيم و بدون ان خواهيم مرد

عشق فراموش کردن خود در وجود کسي است که هميشه و در همه حال شما را به ياد دارد

 ..... از کجا باید شروع کرد ..... قصه عشقو دوباره  .....

تو زمین خیلی غریبم ..... با هوای تو صمیمی ..... دیگه بودنت هزار بار ..... توی رویای قدیمی

به نگاه چشم گریون ..... یه فرشته رو زمینی ..... چشامو به روت می بندم ..... تا که اشکامو نبینی

از کجا باید شروع کرد ...... قصه عشقو دوباره

تا همه بغضای عالم سر عاشقی نباره

غربت آرزوهامون ..... دل طا قتو شکونده

نگو تو شهر حقیقت ..... واسه ما جایی نمونده

نگو دیره واسه گفتن ..... سهمم از دنیا همینه

که تو تنهایی شبهام ..... کسی اشکامو نبینه

دلای آبی همیشه ..... می مونن بی یا ر و یا ور

بی بهانه

هر چند این زمانه ... دلم تنگ است

امروز بی بهانه دلم تنگ است

مجنون قصه هایم خودش را کشت

من کوچه کوچه دلم تاریک

من خانه خانه دلم تنگ است

باران ترانه های لبم را شست

باران ..... لبم ..... ترانه ..... دلم  تنگ است

در من شقایق عشق نمی روید

زخمی بزن ترانه! دلم تنگ است

دیروز یک نشانه ..... دلم لرزید

امروز یک نشانه ..... دلم تنگ است

لبخند خاطرات مرا که بر می گرداند؟    سر را به شانه های که بسپارم؟

 پاییز زیباترین فصل زندگی

متولد پائیزم      دستپرورده باران      طرح عشق خاکسارانم

خاموشم و تنها      لحظه آغاز هجرانم

ناله ام بوی نا امیدی می دهد     بوی کافور وفا      بوی تنهایی و عشق

خواهی که مرا یاری شوی       با من از تفاهم نیلوفر و مرداب بیا

همیشه یک نفر از ما

             در یک شب بی وعده گاه

                      در خالی یک ایستگاه بی لبخند

                                  از اتهام یک گناه ساده

                                    دلش در میان دو راهی و چند راهی ها

                                               کنار می رود و دیگری غریب می ماند

                                                                                  غریب و تنها

             چه فرقی می کند                           

                        تو شانه هایت را 

                           به اندازه چند بند انگشت  

                                          خالی بگذاری  

                                           من همیشه قبل از آنکه  

                                                                 اتفاق بیفتی   

                                                                  تو را گریه کرده ام  

  روبروی تو کی ام من    

                           یه اسیرسرسپرده  

  من برای توچی هستم                         چهره تکیده ای که    

                             کوه تنهای تحمل                 تو غبار آینه مرده

 ای که نزدیکی مثل من                        بین ما پل عذاب

                      به من اما خیلی دوری              من خسته پای این پل   

کاشکی می شد تو بدونی                 خوب نگام کن تا ببینی

                    من برای تو چی هستم                 چهره درد و صبوری

  ببین که خسته ام                        از تو بیش از همه دنیا

                    تنها غروبه عصای دستم         از خودم بیش از تو خستم

 نه صبورم و نه عاشق                      از عذاب با تو بودن

                          من تجسم عذابم                در سکوت خود خرابم

     تو نفهمیدی                             تو سرا پا بی خیالی

                   چه دردی                                    من همه تحمل درد

                                     زانوی خستمو تا کرد

*مادر*

كه به رنگ غم و اندوه بود دويدم ..... وچشم من كه پر از رقص

پرشكوه لحظه های بی تابی ام بود ..... چون قفسی قناری خورشيد را

در خود به بند كشيد و به تاريكی خنديد

لحظه ها تند گذر كردند .....  ومن زندگی را از پشت يك

شيشه’ باران زده ديدم !!